Hz. Yakup'ta her daim bir beklenti hali hissediyoruz; Hz. Yusuf'u bekliyor, Hz. Yusuf'u anıyor. Düşünelim, on-on iki yaşlarında bir çocuk kayboldu gitti. Öldüğüne inanmıyorsun, içten içe yaşadığına inanıyorsun, hatta yaşadığını biliyorsun ama elini uzatamıyorsun, bir şey yapamıyorsun ve bütün benliğinle Allah'a teslim olup O'na dayanıyorsun. İşte Hz.Yakup, "Bu yaptığınıza, Yusuf'u kuyuya atmanıza, onu yaban ellerde bırakmanıza karşı benim yardımcım Allah'tır." diyor.