Depremi yaşayanlar olarak bu gece hafızalarımızla beraber elimizi vicdanımıza koyarak nöbetteyiz. Uyumak yok bu gece bize. 04.17 bize kendini gösterecek, ölenlerimizi bu şekilde anacağız. Ve ben hiç unutamıyorum. Depremin hemen ertesinde toparlanıp Gaziantep' ten, Gaziantep'in Nurdağı ilçesine gittik, elimizden geleni yapmak için. Vardığımızda Nurdağı paramparça olmuştu. O Nurdağı ilçesi tanınmayacak hale gelmişti. Bir şehrin bir ilçenin savaş sonucu yok oluşu gibiydi. Vara vardık uzaktan bir akrabanın evine, ne yapabiliriz diye sorduk, bize bir ablanın çadırını tarif ettiler. O abla cadde üzerinde bir çadırın önünde tek başına oturuyordu. Sonsuz bir sessizliğe bürünmüştü, bütün ailesi deprem anında göçük altında kalarak can vermişti. Eşi ve çocuklarının hepsi o an vefat etmiş. Orda oracıkta tek başına kalmış. Evet abla tek başına bir çadırın önünde oturmuş, sonsuzluğa gidip hiç dönmeyecek olan eşini ve çocuklarını düşünüyordu. Ve ben ruhumun felç geçirdiğine ilk o an şahit oldum. Yüzümün dişlerimi sıkmaktan titrediğini, şakaklarımın zonkladığını, gözlerimde damlamayan yaşlar biriktiğini ilk o zaman farkettim...
Bazı acılar acı olmaktan çok öte..
Çaresizliğin dibini görmüyorsun, çünkü o çaresizliğin dibi yok..
Reklam
Şubat ayı çok acıları sürüp geldi. Bazen insanın zoruna gider bazı ölümler. Bir isyan duygusu değildir aslında bu, ama yine de zor gelir kabul edemezsin. Binlerce insanın bir gece de aramızdan ayrılıp gidişini bilincim kabul etmiyor bir türlü.. Böyle olmamalıydı cümlesi dolanıyor içimde bir yerlere. Çaresizce beklerken zamanın geçişini, böyle olmamalıydı diyorum içten içe...
Ama yine de;
Ölenlere Allah rahmet eylesin. Yattıkları yerde incinmesinler.
Ve
Çoğalıyor gün be gün
İnanmak isteği bir yalana
Yada uyanmak sonsuza
Islak ve yorgun teninde
Kıvrım kıvrım içe doğru ruhunla
Çokça kederli ve düşünceli
Bazen aptal ve ahmakça
Sözler takılınca aklına, derin bir girdap gibi, fısıltı halinde
Bilincine varınca benliğindeki eksikliğin
Tekrar üstüne basa basa
İdrak etmek, şimdi bir zirve gibi
Kendi kendine bir bütün gibi
İç içe geçmiş ve yekpare
Dönüp durduğun, yanına vardığın.
İmgeler dünyasında sınırları belirleme ihtiyacı duyar insan. Düşünce alanları birbirine geçirgen olduğu kadar, imgeler de birbiri ile bağ kurabilir. Yeniden yönelişler ve farklı görüşler yeni kuşkuları doğurur böylece. Ancak bir fikre kaskatı bağlı kalanlar, görüş alanlarını yitirirler önce, sonrasında bilinçlerini..Kendi dışında olanlara, içsel olarak yine kendi özellikleri ile anlam veren, siyah ve beyaz olan dünyayı kendi spektrum kapasitesi ile değiştiren. Kendi yarattığı duyguların fısıltılarını gerçeklik olarak
benimseyen insan. Ne kadar istesede kendi bilinç havzasından çıkıp; kendini, kendi dışından tamamen şeffaf olarak göremeyen insan. O aradığı yola erişmeyi amaç edinsede o yolu hiç bir zaman bulamayan insan..
-Harun
Reklam