Ahmet Ümit bütün kitaplarını çıkar çıkmaz okuduğum, en sevdiğim yazarlardan. Bu defa polisiyenin dışına çıkarak, büyükler için Bir Aşk Masalı ile çıkmış karşımıza.
Beş farklı kıtadaki beş prensin gördükleri bir rüyanın ardından, peşine düştükleri aşkı aramaları ve başlarından geçen maceraları okuyoruz kitapta. Bu fantastik maceralar, masal kitabı için oldukça uygun. Fakat ben gerek anlatım tarzı ve kurgusu, gerekse diyaloglarda yavan bir tat aldım, kitabın içerisine bir türlü giremedim. Hep bir şeyler eksik gibi hissettim. Özellikle kitapta neredeyse her üç cümleden birisine Evet kelimesi ile başlamış yazar. Her konuşma, her düşünce, her anlatım neredeyse Evet ile başlayıp devam ediyor. Bu durum benim çok dikkatimi çekti ve kitabın sonuna doğru artık katlanamayacağım bir hale geldi.
Ahmet Ümit yine yazdıkça okumaya devam edeceğim. Özellikle polisiye kitaplarından vazgeçilmeyecek olanlar var benim için. Fakat; her sene bir kitabın çıkmasının yukarıda yazdıklarımda bir etkisi var mı tartışılır. Yine de okumaya devam Ahmet Ümit'i. Bir de biz artık Başkomiser Nevzat'ı çok özlemedik mi?