Hasan Tulumcu
@Hasantulumcu
7 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Her günümü alt üst eden sevdiğim
Nasıl da bırakıp gidiyorsun beni
Çok sevmek insanın içinden gelir
Senin hiç mi için sızlamaz ki
Dökülen gözyaşlarının hepsi sana
Bitirdin sen beni bitiremesen de biliyorum
Hala benim gibi umudu olanlara sesleniyorum
Sevin o sizi sevmese de istemese de …
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
sabah öğle akşam 3 kere okuyunuz :)Şiir
Sana gözlerini açma demiştim.
Senin gözlerin de yeşildir şimdi.
Girersem çıkamam içinden.
Üzülürüm.
Üzülürsün,
üzülür yastıkların.
Duvarların üzülür demiştim.
İndir o uzun siyah kirpiklerin tenine değsin.
Bana bakma demiştim.
Öylesine birgün otururken meyhanede,
Aklıma gözlerin gelir.
Ağlarım kahverengi.
Seni ağlarım .
Bizi ağlarım.
Deviremediğimiz dağları,
Sevişemediğimiz bağları ağlarım demiştim.
Ama açtın ya yine sen gözlerini.
Açmayaydın iyiydi.
Sana adını söyleme demiştim.
Senin adın kesin bir prensesin adıdır.
Unutamam aklımda kalır.
Dayanamam söyleme demiştim.
Ben yoldan kolay çıkarım.
Beni kendi trafiğinin kazalarında zayi etme.
Bir gün başka bir kalbe tezgah açacak olursun,
Orayı benzinle değil, senin adınla yakarım demiştim.
Ama söyledin ya yine adını
Acaba insanlar en çok neden korkarlar?..
Herhalde her şeyden çok yeni bir adım atmaktan , kendi söyleyecekleri yeni bir sözden korksalar gerek…
Dilimden düşmeyen bir aşk hikayesi
Gönül gözüm kapalı kilitli sandık gibi
Karşısında diz çöksem olur mu bilmiyorum
Beni görünce yine arkasına bakmadan gider mi ?
Haykırsam içimdekileri ağlasam sabaha kadar
İçsem rakıyı mezesiz aynı yaşadığım hayat gibi
Tutsam ellerini aynı eskisi gibi
Evlenir miyiz aynı kurduğumuz hayal gibi
Hasan Tulumcu
Nazım hikmet anısına.......BEN SENDEN ÖNCE ÖLMEK İSTERİM...
Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
İyisi mi, beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
şeffaf, beyaz camdan olsun
ki içinde beni görebilesin...
Fedakârlığımı anlıyorsun:
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yaşıyorum yanında senin.
Sonra, sen de ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orda beraber yaşarız
külümün içinde külün,
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi ordan atana kadar...
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız