Çünkü insan denen mahlukun en önemli niteliklerinden biri unutmaktı. İyiliği de kötülüğü de, acıyı da mutluluğu da, korkuyu da sevinci de unuturlardı. O yüzden aynı hataları tekrarlarlardı.
Ama insan denen o ölümlü mahluk,her türlü belanın,her türlü melanetin kaynağıydı.Birbirlerine yaptıkları kötülük yetmezmiş gibi,kurdundan kuzusuna, çiçeğinden ağacına her türlü canlıya zarar vermekten çekinmezlerdi.Ne çekinmesi,bu kötülükten zevk alırlardı.