hasret
@Hasret112
1120 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Çocukların efendisi olmak, onlarla zıtlaşmak, onlara boyun eğdirmek, anlamadıkları bir şeyi yapmalarını sağlamak, size iyi görünen sonuçlar verdiği takdirde bile, kendisinden kopan, içten içe yaralı, kim olduğundan dolayı acı çeken, ama bu konuda yapabileceği bir şey olduğunu dahi bilmeyen bireyler meydana getirir.
Reklam
Hayatta varoluşunuzu en güçlü, en coşkulu, en yaratıcı biçimde ortaya koyduğunuzu içinizde duyduğunuz, kendi yaptığınız, başardığınız herhangi bir şeyi düşünün; bunu aileniz sayesinde değil, ailenize rağmen başardığınızı göreceksiniz. Aile, çocuğu kendisine, halihazırda var olan dünyaya adapte etmeye çalışır. Eğer çocuk gerçekten de aileyle, dünyayla tam bir uyum ve entegrasyon içinde olursa varoluşu sahte bir varoluş olacaktır. Bizimle tıpatıp aynı şeyleri duyan, düşünen, aynı şekilde var olan bir çocuk, ilerleme anlamına gelmez, yeni, gerçek bir çocuk değildir. On sene sonra şu an olduğumuz kişiyle aynı kişiysek, düşüncelerimizde hiçbir değişiklik olmadıysa bunun, yerimizde saydığımızın kanıtı olduğu gibi.
Kendimiz dışında kimseye ihtiyacımız gerçek bir ihtiyaç değil. Herhangi biriyle ilişkimizi kendimizden, kendi iyiliğimizden değerli tutmak, oldukça sağlıksız bir tutum. Önce ve önce kendimiz iyi olmalı, kendimiz bize zarar veren kişi ve davranışlardan kendimizi korumanın yollarını bulmalı, geliştirmeliyiz. Bu bazılarına ilk bakışta bencillik gibi görünse de, kendimizi öncelemediğimiz, kendimiz iyi ve mutlu olmadığımız sürece bir başkasına faydalı olabilmemiz zaten söz konusu değil.
Büyük sessizlikler içinde büyüdüğümüzü düşünüyorum, büyükleri seyrederek, kendimize ya da bir diğerine yapılan nezaketsizlikleri görerek ama hiç tepki vermeyerek.