Bir insana, "Doğmamış olmayı dilerdim..." dedirten o ruh acısı ne olabilir? Çocukluğun yaraları ihlal ve ihmal ile şekillenir. İhlal, çocuğun sınırlarını tecavüz ederek onu karşı koyamayacağı bir şiddetle örselemek. İhmal, onu görmezden gelmek, varlığını teyit etmemek. Ona dünyada sevilebileceği bir alan açmamak. Sevilenler, sevmeyi de öğrenir. Sevilmeyi tatmamış olanın sevginin elifbasini sökmesi de zor oluyor. Sevgisizliğin açtığı narin yaralar pek zor kapanır.