HaticeKefkir
@HaticeKefkir
21 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
En iyisi düşünmemekti.Kaçmaktı.Kendi içime kaçmak.Fakat bir içim var mıydı?Hatta ben var mıydım?Ben dediğim şey,bir yığın ihtiyaç,azap ve korku idi.
Şu hakikati kendi hayatım bana öğretti:İnsanoğlu insanoğlunun cehennemidir.
Hiçbir şeyin birbirini tutmadığı ve her şeyin en şaşırtıcı şekilde birbirine bağlı olduğu olduğu bir dünyada,bilmediğimiz bir yerde kopan bir fırtınanın getirdiği enkazdan yapılmış bir panayırda imişim gibi yaşamağa başladım.Bu fırtına nerede kopmuştu?Hangi tuhaf ve zıtlarla dolu alemleri yağma etmiş,yahut nasıl karmakarışık bir armadayı didik didik böyle savuşturmuş ki bize kadar getirip önümüze yığdığı hiçbir şeyi kendi çehrelerinde tanımamıza imkan yoktu.Her şey bir hokkabaz şapkasından çıkar gibi birbirinin peşinden,birbirine takılı geliyordu.
Korku...Korku ve insan,korku ve insan talihi,insanın insana hücumu,o hiç yere düşmanlık.
Iyilikler de kötülükler gibidir.Beraber gelirler.