Hatice Sare Eşgünoğlu

Kimse ölmese. Hiç kimse ölmese. Kimse yerinden yurdundan olmasa. Ah, sesinde rüzgarını bildiğim memleketim. Bir boşluksun şimdi içimde büyüyen. Şimdi sen, hiçbir sesin çağıramayacağı bir yokluksun, görüyorum acınla... ceviz, badem, elma ve ıhlamura duran bahçenin ölme ihtimalini. Ah ki beni hatıran yaşatır bahrı kara yurdum...
Sayfa 109·Kitabı okudu
Edebiyat
Herkes, içinde bir uzak taşır, unutma. Bütün mesele, vakti geldiğinde çıkarıp ona bakmakta değil ona varmaktadır.
Sayfa 101·Kitabı okudu
Edebiyat
- Mücadele etmesi lazım da yoruluyor insan. Vurulup düşmek gibi bu. Ben düştüm de sen koş gibi. - Öyle de olsa. Koşmak ve düşmeden, vurulmadan varmak için varız biz... Varmalıyız biz.
Sayfa 79·Kitabı okudu
Edebiyat
Dünyanın her yerinde acı var. Biz sadece kendi acımızdan kaçıyoruz. Çünkü bakacak kadar cesaretimiz yok.
Sayfa 73·Kitabı okudu
Edebiyat
"Gelecekten mi yoksa geçmişten mi korkarsın?" Her ikisi de derim. Her ikisi de. Ama gelecekten her zaman umut vardır.
Sayfa 34·Kitabı okudu
Edebiyat