Bu zor günlerde on düşünüp bir söylemek, kiminle konuşacağımızı bilmek, her an ne istediğimizi, nereye gittiğimizi hesaplamak gerek. Hala her şey mümkün, hiçbir şey kaybedilmiş değil. Dayanışma içinde olmak koşuluyla. Ve de ihtiyatlı.
Hayır, çocukluğum mutsuz geçti diyemem. Şımartıldım, yoksulluk nedir bilmedim. Ama hep bir bakışın ağırlığı oldu üzerimde. Muazzam bir şefkat, umut barındıran bir bakış. Ama beklentilerle dolu. Ağır. Yıpratıcı.
Bana olan şefkatlerinin, aşırı güvenlerinin, vakitsiz hayranlıklarının beni korkuttuğunu, elimi ayağıma dolaştırdığını onlara nasıl anlatabilirdim?
Hem zaten geleceği kuran, geçmişe dönük özlemlerimiz değil de nedir?
Bu şehirde doğmuştu, ama gelecek, geçmişin duvarlarının ardında değildir.