Size soruyorum: Huzur içinde,iyi bir hayat sürmenin bedeli,bazı düşünceleri açığa vurmayıp belirli şeyleri yapmamaksa, insan da bu bedeli ödüyorsa,buna “boyun eğmek” mi denir?
Nasıl anlamak gerekirdi bu gözyaşlarını? Yaralı bir ruh hep kanayan yarasına ilişkin gizleri mi açığa vuruyordu böylece? Yoksa içinde başlayan başarılı insan oluşumunu sürdürememiş olmasına…