Hatice Yalçın
@Haticee_y
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın ilk sayfasından son sayfasına kadar ara ara gözlerimi kapayıp Oblomov'un nasıl biri olduğunu hayal etsem de benim hayallerimde Oblomov canlanmadı. Tüm hayatına düşüncelerine, hatta duygularına 600 sayfa boyunca ortak olduğum bu karakter her ne kadar hayalimde canlanmamış olsa da kendimi çok yakın hissettim. Bu da hepimizin içinde bulunan oblomovluktan kaynaklı olabilir :)
Bu dünyaya neden geldik? Bu dünyadaki görevimiz ne? Üzerimize düşen görevi yerine getirebiliyor muyuz? Sorularını bazen hepimiz kendimize sorarız. Işte Oblomov bütün bu sorulardan ve bu soruların getireceği sorunlardan kaçarak evinde uşağı Zaharla birlikte kendi buhranlı ve karanlık dunyasina çekilir. Bu dünyada yaşamın, yaşamanın ne demek olduğunu unutur ve artik onun gözünde hayatın bir anlamı kalmaz. Kendi dunyasinda yaptığı tek sey düşüncelerle ruhunu yormak olur. Aslında kendisi de bu dünyadan yani oblomovluktan kurtulmak istese de tek başına yapmaya cesaret edemez. Birgun, Oblomov'un çocukluk arkadasi olan Ştoltz gelir ve onu bu karanlık dünyasından cikarmak için adımlar atar. Atılan adımlardan birisi de Oblomov'u Olgayla tanistirmasidir. Hatta Oblomov için en özel adım Olgayla tanımasıdır diyebiliriz. Ama Stoltz'un ve Olga'nin bütün uğraşlarına rağmen Oblomov'un hayatındaki bütün değişikliğin yaşadığı evi değiştirmesinden ibaret olduğunu, bunun da oblomovlugundan bir şey götürmediğini görüyoruz. Kitabı okurken bir dönem Stalin'in Rus ekonomisinin temeli için benimsemiş olduğu "az ye çok çalış" prensibi aklıma geldi. IşteOblomov bu prensiple taban tabana zıt bir karakter. Her okurun içindeki Oblomovu ortaya çıkaracak ve hayatını sorgulatacak bir eser.
Bundan sonraki bütün erteleyişlerim de aklıma Oblomov gelecek :)
