Çocukluğumdan kalmadır benim
Dudağımın kıyısında mağrur bir gülüş ...
Hikayemin içine sığdırmaya çalışıyorum kendimi .
Hangi kapıya uzansam , elim yandı hızla geri çektim .
Hangi öyküye göz atsam ,
Ruhum daraldı , İçim burkuldu başkalarının acılarına ...
Mahşerin ortasında ,
Gururuma büyük bir sadakatla ...
Başım dik ,
Alnım ak ...
Siyahi öykülerimi ,
Hüzünlü gülüşlerimi giyindim üzerime ...
Ama şunu söylemeliyim ki ,
Şimdiye kadar giyindiklerimin içinde ,
Bana en çok '' Papatya '' yakıştı ...