Doldu gönlüm kağıt kalem ister şimdilerde...
Yalnız kalmış öylece durur bitkin haller ile.
Alır eline kağıdını ve uzanır sırdaşı olan kalemine.
Önce bir hissetmek ister kalemin ahını,vahını,feryadını !
O da dertlidir çünkü...
Hasbihâl eder sonra iki gönül.
Yaslanır parmaklarım kalemine,
Sanki yılların verdiği yorgunluk yükü hafifleyecekmiş gibi hissetmektedir.
Lakin kolay değil !
Paylaşsada her can kederini,
Senin acını sen gibi,kendin gibi kimse yaşamış değil !