Kadın durdu düşündü,
Ben dedi kaç yaşımda olursa olsun içimdeki çocuğu yitirmeyeceğim.
Hayatın tüm karmaşası ve yoğunluğu içinde hayat felsefemin temeli sevgi olacak...
Biliyorum ki içimde kavga eden iyi ile kötü, ben hangisine izin verirsem büyüyecek.
Ben iyiliği güzelliği ve sevgiyi seçiyorum...
Gülün dikenine kızmak yerine o güzelliği koruduğu için onu seveceğim...
Betonlar arasında açan çiçeği, sabah öten kuşu, doğan güneşi, yağan yağmuru seveceğim. ..
Üşüyen rüzgârda sevgimle ısıtacağım yüreğimi...
Biliyorum ben neyi büyütürsem o büyüyecek içimde,
İşte ben, güzelliği seçiyorum...
Sahip olduğum güzelliklerle mutlu olup güzellikler için mücadele edeceğim...
Biliyorum her hayatın içinde zorluklar olacak, Ben bıkmadan güzellikler için mücadele edeceğim...
Yoruldum işte.
Bir şey yaparak değil severek, düşünerek, özleyerek;
Öylece oturarak yoruldum...
Görünmeyen, anlatılmayan...
Anlatılsada duyulmayan bir yürekten
İçimi doldurup kimseye taşıramadığım;
Kapalı pencerelere ardında yaşadığım bu yükten yoruldum.
Alışılmış kalabalıktan.
Vefasızlıktan nam yapmış dünyadan.
Kurşundan da ağır bu duygulardan yoruldum.
Bedenime ağır gelen bu gönülden.
Dünyaya ayak uyduramayan KALBİMDEN.
Velhasıl,
En çok da, kendimden yoruldum.