Bazen öyle çirkinleşiyor ki dünya
Sorsan herkes kusursuz güya
Nedir bu kibir nedir bu riya
Mezar taşına kazınmış gerçekler
Ansızın yerle bir olacak dünya!
Kalbime kazınmış, kaderimdir ölüm
Dünyada gitgide kuruyan bir gölüm
Yüreğimde sevgiye ait yoksa bir gülüm
Sahra Çölü’nden daha çöldür gönlüm
Değişmezdir hakikat, sonumdur ölüm!
Sorsak herkes iyi herkes iyiliğe müptela
Nereden doğuyor o vakit kötülükler
O iyi ben iyi, inanmaz sorsak bunu aptala
Bu kibir bu bencillik insanlığın başına bela
İnsanlık onuruna her gün açıyoruz yara!
Kusursuz olsun demiyorum ki ben insana
Sevgi bilsin, saygı bilsin, hâl bilsin hatır bilsin
Yaradan’dan ötürü herkesi sevmeyi bilsin
Haksızlık karşısında susmamayı bilsin
Yoksa yüreğinde bunlar, zaten koskoca hiçsin!
Kusursuz olsun demiyorum ki ben insana
Ya göründüğü gibi olsun, olduğu gibi görünsün
Dünya bir tarla, sevgi eksin, yüreğiyle sürsün
Arşı âlem dese de sen bir sahrada çölsün
İnsansızlık çölünde insan adına yetişen gülsün!
Ey benim iyilikte yalnız kalan Arkadaşım!
De ki: Dinim insanlıktır, Kâbe’mdir vicdanım
Çölde gül olsam da yanımızdadır Allah’ım
İlimdir pusulam, asırlık dostumdur kitaplarım
Asla yalnız değilim, elbet vardır güzel dostlarım…