Hatice Haktan
@Haticehaktan
Şairane
Alçı tutmayan kırıklıklarım, okyanusa teşne kuraklıklarım var benim. Ruh kumaşımdaki yırtıkları sabır ipliğiyle dikmişliklerim; hemen her gece kâğıda söz yaşı, yastığa ise gözyaşı dökmüşlüklerim var.
Kendi bileğimi, kendi belimi bükmüşlüklerim, kendi ciğerimi sökmüşlüklerim var benim. Kör sevdalar peşinde koşarken yok yere gönül teri akıtmaktan bıkmışlıklarım ve gönlüm terliyken içtiğim o soğuk ayrılıklar yüzünden üşütmüşlüklerim var aklımı…
Reklam
Sabah ayrı kafa akşam bambaşka.
Geceyi hiç anlatmayayım
Kırgınlıklarımı yoksa
yorgunluklarımı mı anlatayım
İçime attıklarımdan mı başlayayım anlatmaya yoksa fedakarlıklarımdan mı?
Yaktığım limanları ve iyi niyetime rağmen
Kaybettigim insan sayısından hiç bahsetmeyeyim. Ben anlamadım ki hayatt sana Anlatayım..
Doldu gönlüm kağıt kalem ister şimdilerde...
Yalnız kalmış öylece durur bitkin haller ile.
Alır eline kağıdını ve uzanır sırdaşı olan kalemine.
Önce bir hissetmek ister kalemin ahını,vahını,feryadını !
O da dertlidir çünkü...
Hasbihâl eder sonra iki gönül.
Yaslanır parmaklarım kalemine,
Sanki yılların verdiği yorgunluk yükü hafifleyecekmiş gibi hissetmektedir.
Lakin kolay değil !
Paylaşsada her can kederini,
Senin acını sen gibi,kendin gibi kimse yaşamış değil !
İnsan;
muhabbet duyduğu kişinin neşesinden, kederinden ve kaderinden pay alır...