Şu dünyada,yüzen,uçan,koşan,yürüyen,kanat çırpan,kök salan,tırmanan,saklanan,büyüyen,nefes alan kim sevmez ki sevilmeyi? Gel bir öpeyim denmeyi. Öbür yanağından da denmeyi. Sıkı sıkı sarılınmayı. Okşanmayı. Derdinin dinlenmesini, halinin sorulmasını…
Kendimizi boğmasak da sarılsak mı? Yani kendini suçlayıp durmaya bu kadar muktedirken,bu girdaplarda boğulmak yerine kendini olduğun gibi,başın dik taşımaya ne dersin?