Velhasıl kelam insan olamadık. Bize verilen aklı kullandık fakat doğru zamanda ve doğru yerde değil. Bize sunulan dünyada doyasıya yaşamayı başardık ama dünyanın canını acıta acıta. Herkese kendi rızkı olan verildi yetinmeyi bilemedik. Kardeş gibi yaşamayı başaramadık. Paylaşmasını bilemedik. Herşeyi başardık ama birlik olmayı başaramadık. Aklımız hep kötülüğe gitti hep fesatlığa çalıştı. İlk çağlardan günümüze kadar hiç durmadık ürettik, iyiyi güzeli üretirken haseti, kötülüğü, kini üretmeyi de unutmadık. Geliştirdik teknolojimizi kendimize rahatlık kolaylık sağladık ama ihmal etmedik silahlar bombalar üretmeyi de. Kararttık gözümüzü hep daha fazlasını istedik. Bilemedik yetinmeyi daha fazlası için elde avuçta olanı da verdik. Kan döktük, can yaktık, haince planlar yaptık, yüzüne güldüğümüzü sırtından vurduk. Yaşamasını beceremedik doyasıya. Dünya zaten bizimdi bilemedik kıymet, başaramadık dost kalmayı kardeşçe yaşamayı. Alıştık kana vahşete sirkilip de gelemedik kendimize. Dönün de bakın dünyanıza dünyamıza, onu biz bu hale getirdik inkar ettik ama artık inkar etmemek gerek bize sunulanın kıymetini bilemedik velhasıl kelam insan olamadık.
Uzun zaman sonra ilk yazım.