Ruken
@Hayallervar
Hangi günü gördün akşam olmamış. Kaç geceyi gördün sabaha varmamış...
8 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Erken konuşmamak lazımmış...Liva, ilk kitapta bir şeylerin farkına varamadığım için seni birazcık fazla gümmüş olabilirim. Aslında belki de ihtiyacımız olan, biraz yaşadığımızı hissetmekti... Parsın da dediği gibi " Sorun değil... Yaşamak istedin. Sadece yaşamak istedin." Ve her zaman, karşına çıkacak her şeye rağmen de yüzündeki tebessümünü kaybetmeden yaşamaya devam et. Birinci kitapta anlamadığım ve anlam veremedigim bir sürü yer vardı hatta o kadar beni anlamsızlığa sürüklemisti ki kitap, ikinci kitap elimde olmasaydı yüksek ihtimalle kitabı almayacaktım. Ama ikinci kitapta olaylar aslında karakterlerle çok güzel bağlanmıştı. Benim gibi biri okuyup kitap hakkında kötü düşünebilirsiniz ancak ikinci kitapta aslında her şey anlam bulunca birdeki eksiklikler de giderilmiş oluyor. Son olarak birinci kitabın sonunda ve ikinci kitabın ilk kısımları başka kitaptaki ana karakterleri( Nil+ Pamir) okuduk. Ben kitapta bahsi geçen karakterlerin kitabını okumadım hiç, ilk defa burda görünce de yan karakterler olarak sanki biraz fazla okuduk gibi. Çünkü zaten kitaba sadece gelip gittiler kitapta olan yan karakterler olsa yine ama başka kitaptan okuyunca bir tuhaf olmuştu benim açımdan. Sizin dünyanızda sizinle üzüntünüzü, mutluluğunuzu, kızgınlığınızı, kırgınlığınızı... hissedip okumak çok güzeldi, iyi ki vardınız, iyi ki varsınız...
Ev bazen, dört duvarı ve çatısı olan tuğla yığınları değildir. Ev bazen, iki kapak arasına sıkıştırılmış kocaman bir dünyadır....
Not: Livaya özellikle de o kolye sahnesi için kocaman sarıldım...
Reklam
Kitap çok akıcıydı ve çok çok güzeldi. Ama her ters köşede "oha" demektende bir tık yorulmuş olabilirim jdskkdks. Kitapta verilen her detayın bir rolü vardı hiç bir şey boşuna verilmemisti, çok zekice kurgulanmıstı.
Not: O nasıl bir aileydi ama, o nasıl bir psikopatlıktı, o nasıl acıdan zevk alıştı öyle...
Beyza' nın okuduğum ilk kurgusuydu ve hayal kırıklığı oldu...Olayların bağlanma şekilleri çok saçmaydı. Ana karakterlerin beraber olmaları için gereksiz olaylar oluyordu ve bu bir süre sonra yine mi dedirtiyordu. Livanın sürekli Parsa denk geldikleri ilk andan beri hep " beni eve bırak" demesi çok boğuyordu. Parsın da eve bırakmak için yola konulması ve tam o an acil bir işinin çıkması ve sanki taksiyle eve gitmek yokmuş gibi Livanın Parsın gittiği her yere onla gidip olayın içine girmesi çok çok bıktırıyordu. Bu araba sahnesi yüzünden bile birden fazla kez Liva olmaması gereken durumların içine düşüyordu. Evet zaten kurgu gereği bir arada olmaları gerekiyor ama konuların birbirine bağlanma şekilleri çok saçmaydı. Bu detaylar beni çok boğuyordu bir türlü kurguya girmeme izin vermiyordu. Mesela USB kaybolsaydı ve Liva bunun için onlarla kalmak zorunda kalsaydı, buna zorlansaydı olaylar daha güzel bir şekilde bağlanabilirdi. Kitaptaki hali bence olmamıştı. Açıkçası kitabın tek iyi tarafı Beyzanın betimlemeleriydi. Oda tek basınayken güzel duruyordu şöyle söyleyeyim: Betimlemeleri tek başına okusanız kitaba hayran kalıp hemen okumak istersiniz fakat bazen konudan fazla uzaklaşıp konu neydi ya dedirtebiliyordu. Kısacası ben sevemedim...
