Yabancının sessizliğinde kendimi bulurum,
Yaralamayan bir fısıltı, yük taşımayan bir bakış.
Yabancı, eski yarayı yeniden açmaz,
Ve hayal kırıklıklarımı tekrar eden bir ses değildir.
Bazen yabancı, ruhumun sığınağı olur,
Gece boyunca beni aldatan bir sevginin zincirlerinden kaçış.
En yakınımdan gizlice gelen bir ok gibi,
Yabancının yanında ise huzur, geçici bir esinti gibi gelir.
Neden yakın sıcaklıktan uzaklaştığımı sorma,
Beni her yaklaştığında inciten, sevgimi hak etmeyen o.
Beni tanımayan gözlerin yabancılığında,
Nadir bulunan bir saflık suyunu içerim, huzuru bulurum.
Çünkü yabancı, ağır geçmiş yükünü taşımaz,
Ve yaralarıma yargılayıcı gözlerle bakmaz.
Bazen yabancı, kurtuluş ipim olur,
O zaman yakınları değil, uzakları isterim...