Bazen kişiliğimize bulaşan virüsleri çocuklarımıza bulaştırmayı terbiye zannediyoruz, küçükken bizde oluşturulan korkuları çocuklara aktarmayı tedbir zannediyoruz, yaşanmamışlıklarımızı çocuklardan esirgemeyi koruma zannediyoruz, içimizdeki kördüğümlerle yavrularımıza yaklaşmayı ilgilenme zannediyoruz.
Reklam
Aynı evde yaşarız ancak aynı duyguları yakalayamaz ve aynı dilde buluşamayız.
Geleneklerin baskısı altında neredeyse nefes alamadan yaşadım.
Şunu hep merak etmişimdir, büyüklerimiz neden en çok bizim beynimize saldırıyorlar? Beynimizden başka bu kadar çok hakarete maruz kalan bir organımız yok değil mi? Mesela benim topuğuma hakaret eden olmadı. Kimse diz kapağıma sövmedi, kimse parmaklarıma, kulaklarıma aşağılayıcı bir kelime kullanmadı. Ancak sıra beynime gelince sözcüklerdeki en etkili ve kaliteli hakaret sözcüklerini seçtiler.
Deprem yaşayan, göçük altında kalıp yaralanan kimseye depremzede denir. Annesinin öfkesi ile yüreği yaralananlara annezede, babasının bağırması ile ruhu incinenlere babazede, öğretmenin hakareti ile beyni hasar görenlere öğretmenzede, eğitim sisteminin çarpıklığı ile kişiliği bozulan, özgüveni azalan, korkuları artan öğrenme hevesi kaybolanlara da eğitimzede diyebilir miyiz?
Reklam