Bir tuhaf acıdır, karanlıkla bütünleşmiş yalnızlık,
tensel birleşmelerle açıklanmayan bir ozon delinmesinden dışarıya uzanan bir bilinmemezlik,
insan herşeyin ölçüsü madem,
ölçüsüzlükle tırmalanan bu nefes alış nedir?
Derin bir nefesin yalnızlığında hapsedilmesi,
bırakılınca özgürleşen nefes,
tutsaklığı arkasında bırakıp gidiyor,
bir sıcak gözyaşıdır yalnızlık;
karanlıktan daha kara,
ölümden daha ölümcül!..
Hayrettin Erkan
İstanbul-30.01.2026