Kurban ailelerinde, genellilde ebeveynler sarılarak, öperek veya seni seviyorum diyerek normal sevgilerini göstermeyi bilmezler. Sevgi duygularını göstermeyi veya sevecen bir şekilde iletişim
kurmayı bilmezler. Dolayısıyla yakınlık göstermenin temel yolu kavgadir.
Yoğun şekilde birlikte olmanın ve birinin ilgisini bölünmeden çekmenin bir yoludur bu.
Her kurban ailesinde varolan savaşın altında yatan sebep, kendilerini çaresiz ve yetersiz hissettiği için birbirini suçlayan iki kurbandır. Savaş tamamen, 'bu kimin suçu?' yani suçlamayla alakalıdır. Sebebi ise her şey olabilir.
Burada fark edilmesi gereken önemli bir ipucu, zorbanın dışarıdan görünen "sert" yüzünün altında bir kurban yatmasıdır. Kurtarıcının dışarıdan görünen "ben her şeyi hallederim" halinin altında da kurban yatar. Bu roller başkasının zayıflığından güç almak için yapılan teşebbüslerdir. Bütün bu sendromu anlamada en mühim nokta: Üçgendeki herkes başkalarının zayıflığından simbiyotik bir şekilde beslenir.