Çünkü bazı insanlar "gitmek" fiiliyle yan yana yaşardı bu dünyada. Aşkmış, vefaymış, zamanmış, ömürmüş... hepsi boş bir hikayeydi. Bazı kalpleri zincirlesen de durmazdı; gözleri hep uzak yollara takılırdı.
Ölümü kutsamak, yaşamı savunmaktan daha önemliydi artık. Herkes öfkeliyim. "Ölüm" sözcüğü ekmek, su, gökyüzü ve ağaçların hediyesi hava kadar sıradan bir sözcüğe dönüşmüştü o günlerde.