Hayat bana hep kolay davranmadı.
Çoğu zaman güçlü olmak zorunda kaldım;
ağlasam bile ayağa kalktım,
kırılsam bile devam ettim.
Belki bu yüzden sevdim…
Biraz dinlenmek için,
biraz sığınmak için,
biraz da gerçekten kalpten inanmak için.
Aşk benim için bir oyun olmadı.
Ben severken savaş verdim.
Yorulduğum halde vazgeçmedim,
anlaşılmadığım halde sustum,
kalbim ağırlaştığında bile “belki” dedim.
Ama insan şunu öğreniyor:
Bazı savaşlar tek başına kazanılmıyor.
Ne kadar güçlü olursan ol,
karşılık yoksa kalp daha fazla dayanamaz.
Ben yenilmedim.
Sadece kendimi orada bırakmamayı seçtim.
Çünkü ben,
zor bir hayatın içindeyken bile
sevmekten vazgeçmeyen bir kızdım
ve bunu kirletmeye hakkım yoktu.
Şimdi sessizce gidiyorum.
Kapıyı çarpmadan,
hesap sormadan,
kimseyi suçlamadan…
Aşkımı da alıyorum,
gücümü de,
geleceğimi de.