Aniden olmadı, birikti. Yavaş yavaş doldu sonunda taştı. Bugün attığım üç beş adım yormadı beni, dün yürüdüğüm kilometrelerce yol nefesimi kesti. Doldum taşıyorum artık. Ve siz sadece bugünü görebiliyorsunuz...
Biri olmaz demiştin senden sonra... Keşke hiç bilmeseydim benden sonrasını.
Sana mecburken sana gelememenin kahrı yüreğimde Bütün kuyuların dibinde kendimi görürüm...
Akşama kalacak yine gelmeyişin Zamana yayılacak öfkem Gözyaşlarım avuçlarıma dökülecek yine Sırtımı duvarım birine yaslarım Yollarımı gözlerim yine
Gelmeyişin kapımda çoğalacak Kapı aralığında solacak bakışlarım Günler kahırla yerini diğerine bırakırken Dilimde adım anılacak yine
Beni bana sorma aynada gördüğün benim Sesin hep sesimde duyulur Artık bakışında bakışım görülür Ben kendimi kaybedeli sende görür oldum Ben artık senim, sen de ben...