"...Korku öyle bir şey. Bir kere nüfuz etmişse ruhuna, en umulmadık anlarda pençelerini geçiriverir yine. Korkunun lekeleri hiç çıkmaz, yalnızca büyür de büyür kendi kendine."
İçimdeki bütün tellerin koptuğunu hissedeceğim ama. İçimde üzüntünün gözlerimden, burnumdan başlayarak büyüyerek aşağılara indiğini. Hiç bu kadar büyük bir acının altında kalmadığımı.