Helin
@Helindbn
Reklam
"Yetişkinlerin çocuklara yaptıkları haksızlıkları, hataları görebilirsin. Yine de yüzlerine vurma. İnanmazlar.
Çocuksun, görmezden gel. Bırak kendilerini dünyanın en zeki insanları sansınlar..."
Hayat dediğin bir varmış bir yokmuş...
Kitapta her bölümde farklı insanların ölümü anlatılıyor. Her hikâye başka bir hayatı ve başka bir sonu gösteriyor.
Beni en çok etkileyen kısım Rousseau ve Adele’in hikâyesiydi. Onların yaşadıkları, diğer bölümlerden daha çok içime dokundu.
Yazar ölümü o kadar sıradan bir olay gibi anlatmış ki, insan bazen durup üzülmeye bile fırsat bulamıyor. Ölüm, kitapta sanki hayatın doğal ve kaçınılmaz bir parçası gibi akıp gidiyor.
"İlişkileri yıllara önce kopmuştu, ruhlarının derinliklerinde büyük bir bencillik besleyerek iyi birer dost olarak yaşıyorlardı."
Reklam