Rojen
@Helioss03
keşke diyorum keşke
hiç bir şey bilmeseydim
suya bakıp dursaydım ömrüm boyunca
bir ırmak kenarında
bir deniz ortasında
ya da kalbim
sınırsızlığın müziğini bulmuş
varlığın şarkısına kendini bırakmış
bir okyanusa
kansaydı keşke
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zaman boyunca yürümek,
Çiçeğe bakmak,
Belirsizliği duymak gerek.
Var olmanın sonuna dek koşmak gerek.
Yok olma toprağının kokusuna gitmek gerek.
Tanrı ile ağacın buluşma noktasına gitmek gerek.
Dünyanın en hüzünlü hikayesi, sanmaktır. iyi sanmak, hep kendi gibi sanmak, gitmeyecek sanmak, sevildiğini sanmak, güzel günlerin bir gün geleceğini sanmak…
Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce.
Dünya üzerinde herhangi bir yer en huzurlu hissettiğin yer olabilirmiş. Yerle mekanla da çok alakalı değilmiş aslına bakacak olursan. İnsan evsiz kimsesiz kalabilirmiş. Büyürken en sevdiğini kaybedip ömür boyu bir yasın sancısını da taşıyabilirmiş. Mutluluk sabit bir duygu değilmiş insan hep mutlu olamazmış, hep mutsuz da olamazmış. Ama bir his varmış en huzurlu yerdeymişsin gibi kimsesizliğine aldırış etmemek gibi yasını sancını umutsuzluğunu paylaşırmış gibi. O hisse sarılıp bir olduğunu hissetmek gibi. Olmuş gibi hep varmış gibi benimle büyümüş beni büyütmüş elimi tutmuş gibi. Yola devam ettikçe evine varmış gibi bir his varmış....