Helinn
@Helliiinn
İncelik... sensin bütün zamanların açık yarası.
Yaşamım yazarların acısını aramak oldu. Çocukluğumda Dostoyevski'nin nihilist acısını buldum. Otuzumda Pavese'nin intihar acısını. Bugün Berlin'de Peter Weiss'ın antifaşizm acısını.
Acıyla bağlantılı mutluluğumdan çok memnunum.
Reklam
Çocuklar, ben ölesiye yorgunum artık bir havaalanına gidemem, bir bankaya gidemem, bir alışveriş merkezine giremem, tuvalete bile gidemem.
O kadar yorgunum ki 50 yılda bile dinlenemem.
Artık ondan da çok uzaktayım. İçimde ne sevgi var, ne özlem. Ona düşüncelerimde yaklaşmak için kendimi hazırlamayı denedim, ama başaramadım. Düşüncelerimde bile bu hazırlığa yer yoktu.
- Ne hoş çocuğunuz var, diyor.
- Ne kadar uslu.
- Benim çevremde de çocuklar var, bağrışıp duruyorlar. Ama onlara istediklerini veren yok, dayak ister çocuklar...
- Siz çocuğunuza nasıl baktınız?
- Hiç dayak atmayarak, sevgi ile...
Sorunlar, acılar, göçler, dünyanın sonu gelmez akışı idi. Ben de yorgundum. Aslında hiçbir yere gitmek istemiyordum.
Reklam