Artık giderek dünya insanları bana birer fabrika ürünü gibi görünüyor. Tabii bu çok sert bir yargı. İnsanları tanımadan önce kullanılabilecek bir yargı.
Artık bizim yaşamımızda hiçbir düzen kendini savunmaz. Bu her yaşımızda kanımızı emen, bizi tüm duygu ve yaşamlarımızı ölümü istercesine yaşamakta olduğumuza hiçbir düzen kendini savunamaz.
Çocukluğumuz üzerine kâbus gibi çöreklenenler, bilinçli yıllarımızı, elimizden alamayacaklar, kendi çaresizlikleri sıkıntıları --bize kendi mutluluklarımızı çok görerek -- tepemize atamayacaklar. Ben kimseye acımıyorum.