-Neden güvenmiyorsun insanlara?
-Çünkü insanlar adi Loriana, çünkü çıkarları için seni incitmeyecek tek bir insan yok.Onlar için senin hissettiklerinin hiçbir önemi yok, söylediklerinin de öyle ve bu asla değişmeyecek.
Reklam
Bu Yolun Sonundayım!
Uykusuz gecelerim oldu benim,
gözyaşlarımın tuzu yanaklarımı eritecek sandığım vakitler!
Vakitsizliklerim de oldu elbet,
erken dediklerim,
geç kaldıklarım.
Boş verdiklerim,boş verilmişliklerim!
Benim sokaklarım var Loriana,
çamurlu sokaklarım var.
Şimşekler düşer o sokaklara;
o sokaklar yıkılır, yıkılır, yıkılır...
Yıpranmış evlerim var benim,dağıtılmış.
Bileklerimi değilse bile,
umutlarımı kesmişliğim var benim.
Bu yolun sonundayım!..
Dokuz Yayıncılık
Benim umudumu kırdılar Loriana, benim yaşama tutunduğum dalı kırdılar. Zaten eksiktim ben, benim tamamlanmaya olan inancımı kırdılar.
Yaptığım en ayrıntılı plan, bu hayattan kısa sürede kurtulma planıdır Loriana. Doktorlar böyle insanlara "intihara meyilli hasta" det, din adamları "günahkar kul" ben bir şey diyemem, bakarım öyle. Bir sigara uzatır "yak" derim belki.. Bilirim böyle insanların tam olarak nereden kırıldıklarını. Uyuşup unutmak için çırpındıklarını. Gizli gizli ağladıkları geceleri ve yavaş yavaş çürüyormuş hissine kapıldıklarını... Göğüs kafesine sıkışıp kalmış kuşları vardır onların, iri bir kılçık gibi boğazına takılmış söyleyemedikleri...
Benim hevesimi kırdılar Loriana, benim yaslandığım duvarları kırdılar.
Zaten biraz kör doğmuştum ben, benim görmeye olan merakımı kırdılar.
Bu hayattan en hızlı şekilde kurtulmanın hâyâlidir kurduğum en kusursuz hâyâl.
Kim ne derse desin, boşver.
Ateşin var mı ?
En son ne zaman bir şeyi umursadığımı kimse hatırlamıyor loriana. En son ne zaman bir şeyi sevdiğimden kimse bahsedemez sana. . . Ne kadar kırılganım oysa. Ve ne kadar çok şey var giden zoruma. Kimsenin anlayamadığı, benim de kimse anlasın istemediğim aslında! Bu beni ne kadar korur bilmiyorum ama bence en doğrusu tam olarak nereden kırıldığını-kırılabileceğini asla belli etmemektir bir başkasına. Savunma yöntemi denilebilir buna. Nelerden korktuğumu kendimden bile saklıyorum, neleri ya da kimleri sevdiğimi de onlardan. İçime atıyorum hepsini, içimde nelerin olup bittiğindense asla bahsetmiyorum. Kolay kolay vazgeçebilirmişim gibi gösterdiğim her şeyin bağımlısıyım. Unutmuş gibi yaptığım her şeyi hatırlıyorum. Biliyorum hangi acımın hangi yarama denk düştüğünü. Ve sırf bu yüzden loriana, aynaya bakarken gözlerimi gözlerimden kaçırıyorum. Ne olur kimseye söyleme ama. . . Çok yoruldum.
Sonra Loriana, tüm bunlardan sonra kahkaha atmaya başladım.
Alışmıştım!