Son derece açık bazı şeyler vardır, asla beraber olamayacağız, aynı evi, aynı teni paylaşmayacağız, aynı masada oturmayacağız, hatta aynı şehirde bile oturmayacağız.
Benim bu umutsuz durumum geçecek, hatta geçmeye başladı bile ama bu durumu oluşturan güçler içimde sürekli varlar ve hareket halindeler. Bizatihi ruhumun derinliklerinden gelen bu endişe verici tehdit benim tek yaşam nedenim, eğer o biterse ben de biterim. Ben sadece bu şekilde ayakta kalıyorum, eğer o biterse, ben doğal bir şekilde göz kapaklarımı kapatır ve yaşamaktan vazgeçerim.
Milena inan öfkeden titriyorum ama kısmen veya tam olarak niye olduğunu anlayamazsın, ben bile anlamıyorum, aklımı kaçıracak kadar bana işkence yapabilirsin ama ben çaresizim ne olduğunu ve sonuçta ne yapılması gerektiğini bilmiyorum. Sadece şu an ne yapmam gerektiğini biliyorum: Sen yoksun, ben, karanlık bir köşede durmalı ve baş eğmeliyim, başka seçeneğim yok.
Eğer mümkünse bu dünyada (insanın horlandığı ve buna karşı koymak için hiçbir şeyin yapılmadığı) seni bir defa veya bin defa, hatta belki şimdi bile yani her an hayal kırıklığına uğratsam da çekincelerine yenik düşüp korkarak, kendini uzaklaştırma. ... Çok yorgun haldeyim, perişan olmuş ciğerlerimin yorgun nefesleri bunlar.