Hatice ÇATALKAYA

O kadar kimsesizdim ki, yokluklarından medet umuyordum.
Sayfa 84 - Doğan kitap·Kitabı okudu
Reklam
Görgü kurallarını öğrenebileceğim kimse yoktu ama kimsesizlik en sert öğretmendi.
Sayfa 79 - Doğan kitap·Kitabı okudu
…benim bugünümle ilgiliydi, oysa ben dünden bugüne hiç gelemeyecektim.
Sayfa 45 - Doğan kitap·Kitabı okudu
Yaşlı insanların onlarla birlikte yaşlanan büyün eşyaları gibi, ben de yaşlanarak geçiriyordum çocukluğumu.
Sayfa 42 - Doğan kitap·Kitabı okudu
Kendi hayatımın bulmacası ise öylece kaldı. Bir sürü boş kutu, bir sürü cevapsız soru… Soldan sağa,yukarıdan aşağıya büyün kareleri tek tek doldurabileceğim, bir kucak hüzünlü kelime…
Sayfa 40 - Doğan kitap·Kitabı okudu
Reklam