Hesna Kesen
@Hessna
"Kendi kendimize karşı duyduğumuz nefret, genellikle kendi kendini düşünmezlik, her şeyden eline eteğini çekme ya da kendini suçlama ve aşağılık duygusuna neden olmaktadır." Birey, namazdaki tevbe bilinci sayesinde bağışlanma umudu, yenilenme bilinci, üretici davranış özelliklerini harekete geçirerek, kendini suçlama, aşağılık duygusu ve kendine yönelttiği nefretin olumsuz etkilerinden korunabilecektir. Kişinin tevbe sayesinde üretici ve bütünleşmiş bir yaşam yakalaması mümkün olabilecektir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Namaz kılan bir kimsede olumsuz karakter özelliklerinden herhangi biri görülüyorsa; bencillik, sabırsızlıktan dolayı feryat etme, cimrilik, iyiliği men etme, yalancılık gibi vasıflar ona hakim olduysa; o kimse gerçek anlamda namaz kılmamaktadır. "Namaz sürekli Allah'ın huzurunda hesap verme bilincini, yapılmasında her türlü hayrın bulunduğu Allah'ın emirlerini ve her türlü kötülükten alıkoyan yasaklarını hatırlamanın vasıtasıdır. Bu durum, namaz kılanı hakkı, adaleti ve hayrı işlemekte aktif hale getirmekte; günah ve kötülüklerden sakındırmaktadır. "
Ahlaki güzellikleri olumlu yönde etkilemeyen bir namaz, insanın ruhunu saflaştırması; zihnini ve kalbini Allah'a odaklaması hususunda hiçbir fayda sağlamaz. Kur'ân-ı Kerim'de "Namaz ibadetinin, insanı çirkin fiillerden ve akla, sağduyuya aykırı olan her türlü şeyden alıkoyduğu" ifade edilmiştir
Sevmek, bir insanın sevme gücünün ifadesidir ve birini sevmek demek bu gücün bir kişi üzerinde toplanması ve gerçekleşme demektir. Bir kişiye duyulan sevgi, insana duyulan sevginin varolmasını gerektirir. Bu noktada başkalarına duyulan sevgi ile kendimize duyduğumuz sevgi birbirini imkânsız kılan iki seçenek değildir. Tersine; başkalarını sevme yeteneği olanların, kendilerine karşı da sevgi duydukları görülecektir. Aynı zamanda gerçek sevgi, yaratıcılığın ifadesidir, ilgi, bakım, saygı, sorumluluk ve bilgiyi gerektirir. Sevgi sadece başka bir insan tarafından etkilenmiş olmak anlamına gelen bir duygu değildir. Bir insanda varolan sevme yeteneğinden kaynaklanan ve sevilen kişinin gelişmesine ve mutluluğuna yönelik etkin bir çabadır.
Dini bir hayat tarzının benimsenip kişilikte yapılanması, bireyin Allah'ı içinde duyması, Allah'ı şuuruna yerleştirmesi ve O'nun Kur'ân'daki ahlâk ve isimlerini hayatına geçirmesi yoluyla içselleştirmesi, bunun kişilikte yapılanması ancak sürekli yenilenen ve tekrarlanan dinî tecrübeler yoluyla; özellikle de namaz ibadetiyle gerçekleşir.
Secdede, günlük hayatın getirdiği gündelik şuurun etkisinden çıkıldığı noktada, aşkın bilinçlilik hali ile ilahi bütünleşme gerçekleşebilir. Ancak bu şartla, kişinin zihni, sadece Allah düşüncesi üzerine odaklanır ve diğer bütün düşünce ve duygulardan sıyrılabilir. Nihayet benlik tamamen yok olarak Allah'ta dirilir, bekaya erilir. Yani önce nefsin olumsuz istekleri, sonra zihnin olumsuz düşünceleri, sonra da tüm olumsuz benliğin yok olması mümkün olur. "Secde et ve bana yakınlaş"ayetinin önemi bu süreçlerden geçen bir kişi için açıklık kazanmış olur.