Northeaster&Northwester
Yeryüzünün en kadim anlatıcıları rüzgarlardır. Şehirlerin gürültüsünü, dağların sessizliğini ve denizlerin hırçınlığını heybelerinde taşırlar. Fakat kuzeyin o iki fırtınalı kardeşi, Poyraz ve Karayel sahneye çıktığında, doğa kendi sesini kısar ve sadece onları dinler. Onlar, gökyüzünün hem en sert hem de en şiirsel iki efendisidir.Biri denizleri ayağa kaldıran keskin bir çığlık, diğeri dağlardan şehre inen ağır ve mağrur bir uğultu... Poyraz ve Karayel, yeryüzünün ritmidir. İkisi de üşütür, ikisi de fırtınalar koparır ama ikisi de bu dünyaya ait olmanın, direnmenin ve ayakta kalmanın ne demek olduğunu hatırlatır insana.
Rüzgarların bu sert şarkısı, aslında doğanın kendi kendini yenileme biçimidir. Poyraz’ın hırçınlığı denizleri temizlerken, Karayel’in soğuğu toprağı geleceğe hazırlar. Ve insan, bir kış günü yakasını kaldırıp bu iki rüzgara karşı yürürken anlar: Bizi büyüten, sadece güneşli baharlar değil; ruhumuza dokunan bu mağrur kuzey fırtınalarıdır.
Reklam
Zar Atan Adam
Ben kimim ki bu dediklerimi diyeyim sana?
Ben hiçbir zaman suyun oya oya bir yüze dönüştürdüğü bir taş olmadım.
إِنَّا لِلَّٰهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ
Ölüm, her canlı için kaçınılmaz bir vuslattır. Geriye sadece anılar ve hatıralar kalır. Ruhun şad ,makamın âli olsun♧
الصلاة خير من النوم,
"Es-Salâtü hayrun mine'n-nevm"
Sabah ezanında "Hayye ale'l-felâh" (Kurtuluşa gelin) çağrısından sonra iki defa tekrarlanır.Mümini uykunun ve dünyevi zevklerin rehavetinden kurtararak güne manevi bir başlangıç yaptırır.İnsanın en sevdiği anlardan biri olan sabah uykusunu, Yaradan'ın rızasına ve huzuruna feda edebilmesinin en güzel kanıtıdır.
KENDİME GEÇİKMİŞ BİR ÖZÜR...
Bugün durup geriye baktığımda, kendi hayatımın figüranı, başkalarının beklentilerinin ise başrolü olduğumu fark ettim. Yıllarca hayatımın merkezine kendimi değil, "İnsanlar ne der, ne düşünür?" korkusunu koymuşum. Her adımımı birilerinin onayını almak, kimseyi kırmamak için atarken, en çok kendimi kırdığımı, en büyük haksızlığı kendime yaptığımı göremedim. Benim ne hissettiğim, ne düşündüğüm ya da neyi özlediğim hep o görünmez arka planın kuytusunda kaldı.
Şimdi geçmişe dönüp baktığımda, o kadar yıpranmış, o kadar yorulmuş bir ruh görüyorum ki...
Ben bu hayata ve akıp giden zamana büyük bir borçluyum. Ama en çok da kendime... Kendime sevgi borçluyum, kendime hak ettiğim saygıyı borçluyum, kendime yaşayamadığım o özgür günleri borçluyum.
Bu bir vazgeçiş değil; aksine, çok derinden yaralanmış ama artık iyileşmek için ilk adımı atmış bir ruhun uyanışıdır. Bugüne kadar cömertçe etrafa saçtığım o sevgiyi ve saygıyı, artık biraz da kendi yaralarımı sarmak için kullanma vakti. Çünkü insan, önce kendi kalbine adil davranmalıymış.
Metinde değiştirmek istediğin, sana tam olarak uymayan ya da eklemek istediğin bir duygu olursa söyle, birlikte yeniden şekillendirelim.
Reklam