Beni kendimi daha tanıyamamışken kendimden neyi neleri bahsedebilirim ki?
..
(Birazcık)
Kurumuş otlar arasında bir gül gibi duran, değersiz taşlar arasında pırlanta gibi parlayan....
..
Zeytin_Karası (instagram)
Hikâyelerin sonu yok. Düşündüm de bizim hikâyelerimizin var mı?
..
Eeeeeeeeeevvvvvvvvvveeeeeeetttttt, hikâyeler anlatılmaz ayrıca!
..
Söyleyecek yeni bir şeyim yok, susmayı sevdiğimi unutmuşum yalnızca.....
Eminim ki hakkında bir sürü inceleme yazılmıştır. Bu yüzden uzun uzadıya yazmak yerine bana öğrettiklerini, yer yer hissettirdiklerini yazmak istiyorum. Yaşadım. Evet; kitabı bölüm bölüm, cümle cümle, satır satır, kelimesi kelimesine hatta harfi harfine yaşadım.
Kuruntunun/ Vesvesinin insanı nasıl olumsuz yönde etkilediğini, konuşmanın ne kadar önemli bir eylem olduğunu öğrendim. Anna' ya kızarken tüm suçu onda bulanlardan sonra tek suclunun o olmadığını düşündüm. Kalbimiz var bizim evet. Kalbim var. İnsan, sevgi gördüğü yere meylediyor maalesef.
Bu kadarcık yeterli.
Okunmalı, yargılamamalı, yargı yapılacaksa da adil olunmalı.......
Ortaokul çağında bir kız çocuğunuz varsa rahatlıkla ve mutlaka okutmanız gereken bir eser. Ayrıca büyüklerde okumalı. Duyguların bulaşıcı olduğunu, her duygunun bir renge sahip olduğunu hepimizin bilmesi gerek...
Pembe, sevgi..
Kırmızı, aşk..
Bordo, tutku...
Eflatun, arzu..
Yeşil, huzur..
Mavi, özgürlük..
Turuncu, neşe...
Gri, kararsızlık..
Beyaz, sadakat...
Mor, öfke...
Siyah, ölüm..
..
Abrakadabra!!
..
Kitap sürükleyici..