Bir zamanlar kat kat ipekler giyen Mekke'nin zengil asilzadesi Mus 'ab b. Umeyr, dünyadan gittiği o anda, içine konulacağı daracık bir çukur ile kefenlenecek bir parça bezden bile yoksun kalmıştı.
Sen ki bana ruhumdan, demiştin. Melekleri, manamın önünde secdeye davet etmiştin.
Sen. Beni bana emanet etmiştin.
Ama ben. Emaneti koruyamadım.
Ama yine de ben. Gördüğümden hiç vazgeçmedim.
Bir kez sürçtüysem de hala o benim.
O vakit o kadar çok şey idiysem, nasıl olup da şimdi hiçbir şeyim?
Canımı alsan, şu ölümlü bedenimi, çamurdan tenimi çıkarsan aradan benden geriye Senin nefesin kalır. Peki ben, varlığımdan hoşnut olmayayım mı?
Sana kul ama Senin yarattıklarına üstün olmayım mı?
Bu üstünlüğüm hatrına.
Beni affet.
Ey Kelim, ey Kelimelerin Sahibi,
Yaratan'ın ismi en büyük isim.
Yaratılanda Yaratan,'ın ismi.
Senin isminin hatırına.
Bana verdiğin isim aşkına
Benim adıma.
Senin adına
Beni yaratan Sensin.
Sen.
Kendi hatırına.
Rabbim hoş gör beni., yarattığını.
"Yaratanımdan ötürü" beni bağışla.