Bir sabah hava dayanılmıyacak kadar güzeldi
Bir sabah kaya oyuklarında yaşayan insanların
Yürekten dostu bir kişi
Bir sabah daha iyi bir hayat adına
Başını alıp çıkmıştı
Bir pazartesi sabahı seni düşündüm Ağaçlara ve gökyüzüne bakarak İstanbul gözlerin gibi pırıl pırıldı Denizin dibinden geçen balıkları gördüm.
Seni düşündüm de ağlamak geldi içimden Sonra beni elimden ayağımdan Sonra beni bu kadar senden eden İstanbul’a Dönüp merhaba dedim.
Ben size şunu derim ki kardeşler Bizsiz güzel değil bu dünya Bizsiz meselâ gökyüzü genişlemez Biz bugüne bugün dünyada Güzel diye bildiğimiz ne varsa Dört elle sarılmalıyız, o kadar.