Hiranur
@Hiranur_k
Şu anda okuduğu kitap
Bitti… ama ben de bittim. Kalbim paramparça.
Her bir öykü ayrı ayrı çok güzeldi; fakat özellikle sondaki öykü beni derinden sarstı. Kitap genelinde, Müslüman topluluklarda kadın ve erkeklere biçilen roller ele alınıyor. Erkeklerin dini bir güç aracına dönüştürerek kendilerini adeta tanrı yerine koymaları, kadınları ise birer köle gibi görmeleri çarpıcı bir şekilde anlatılmış.
1990 ile 2023 yılları arasında kaleme alınmış metinlerin bugün hâlâ bu kadar can yakıcı olması insanın içini acıtıyor. Okurken bahsedilen kadınların ellerinden tutmak, sırtlarını sıvazlayıp “yanındayım” demek istedim.
Bu kitap benim için yalnızca okunup bitirilen bir metin değil, insanın içine yerleşen büyük bir ağırlıktı. Sayfalar bitti ama ağırlık gitmedi..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Beni Bekleyen Bir Dağ Biliyorum kitabının anlatımı dupduru ve tertemizdi. Satırlar adeta su gibi akıp gidiyor. Aslında anlatılan kültür ve çevre bize çok da uzak değil ve betimlemeler öylesine güzeldi ki insan kendini oradaymış gibi hissedebiliyor. Doğayı, Aras Nehri’ni ve insanların en doğal hâliyle anlatılan hikâyelerini, bir çırpıda okunacak kadar akıcı ve mis gibi bir dille sunmuş yazar.
“Babamın Bağlaması”, Âşıklar Bayramı romanında yarım kalan hikâyelerin tamamlandığı, eksik kalmış duyguların izini süren bir yolculuk romanıdır. Yusuf, henüz “baba” kelimesini bile söyleyememişken, babasının ölümüyle derin bir boşluğun içine düşer. Bir tabut, bir bağlama ve bir bavulla Arguvan’a doğru yola çıkar; bu yolculuk, babasının vasiyetini yerine getirme çabasının ötesinde, onunla kurulamamış ilişkinin içsel bir hesabına dönüşür. Yıllarca haber alamadığı ve unutamadığı eski sevgilisi Aylin’in, babasının cenazesinde ortaya çıkmasıyla Yusuf, hem geçmişiyle yüzleşir hem de içinde yarım kalan duygularıyla vedalaşır..
“Ayrılık, sadece bir insandan değil, artık içinde olmadığımız bir hikayeden de mahrum kalmak demekti..”
“Babamın Bağlaması”, Kemal Varol’un kalemiyle tanıştığım ilk kitaptı.
Kitapta, 40 yaşındaki bir avukat olan Yusuf’un, yıllardır görmediği babasıyla olan hikâyesi anlatılıyor. Yazar, baba-oğul arasındaki tereddütleri, cevaplanmamış soruları ve bir türlü konuşulamayan duyguları öyle içten bir dille aktarıyor ki, kendimizi cevap arayan ama sormaya cesaret edemeyen Yusuf’un yerinde buluyoruz.
Oğlunu son kez görmek isteyen hasta bir baba: Heves Ali.
25 yıldır görüşmediği oğlu Yusuf’un kapısında bir gün, elinde bağlaması ve tahta valiziyle beliriyor. Kendisi bir âşık olan Heves Ali, ertesi gün Âşıklar Bayramı için yola çıkacaktır. Ama gitmeden önce, son bir kez oğlunu görmek ister. Ve işte hikâye burada başlar…
Diyarbakır’dan Kars’a uzanan bir yolculuk boyunca konuşulamayanlar, yutulan kelimeler, susup içe atılan duygular okuyucunun önüne seriliyor. Bu yalnızca bir baba-oğul hikâyesi değil; aynı zamanda bir yüzleşme, bir içsel yolculuk ve geçmişle hesaplaşma öyküsü.
Kitabın dijital bir platformda bir film uyarlaması da bulunuyor. Ancak şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki, kitabın hissettirdiği duyguları film ne yazık ki yansıtamıyor. O derinlik, o içe işleyen sessizlik sayfalarda çok daha etkili.
Ve son olarak kitapta yazdığı gibi:
“Baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten..” alıntısıyla bitiriyorum.
Ucunda Ölüm Var” Kemal Varol’un kitap üçlemesinin ilk kitabı. Bu üçlemeyi okumaya yanlışlıkla ikinci kitaptan başlayıp birinci kitabı en son okuduğum için kendimi biraz şanssız hissediyorum. İkinci kitapta tanıdığım Ağıtçı Kadın’ın hikayesini bu kitapta anlatılmış
Ağıtçı Kadın, yıllarca ölenlerin ardından hikayelerini dinleyip onlara ağıt yakmış ama kendi hikayesini kimseye anlatmamış. Bu kitapta, Kağıtçı Kadın’ın sevdiği Heves Ali’yi arayışı ve bu arayış sırasında karşılaştığı insanların hayat hikayeleri anlatılıyor.
“Ucunda Ölüm Var”, bir çırpıda okunabilecek, akıcı ve zevkli bir kitap. Hem hüzünlü hem de düşündürücü anlatımıyla insanı derinden etkileyen bir yol hikayesi.
