Toplama kampındaki bir insan kendisine saygısını korumak için son bir mücadele vermediği takdirde birey olma; aklı, iç özgürlüğü ve kişisel değerleri olan bir varlık olma hissini kaybediyordu.
Hakikat şuydu; sevgi, insanın ulaşabileceği en yüksek ve en büyük hedefti. O anda, insan şiirinin, insan düşünce ve inancının ayırt ettiği en büyük sırra haiz oldum: İnsanın kurtuluşu sevgiyle ve sevgidedir.
Belki de en kuvvetlilerimizin bile, güzel yemeklerin kendisine değil ama bizi yemekten başka bir şey düşünemez kılan o insanlık dışı varoluşun sona ermesine yönelik duyduğu özlem nedeniyledir.