Ancak aşk acısı Nietzsche için bir gerekliliktir yaşanması gereken. Daha büyük bir sevgiye kucak açmamız için bizi bu kapasiteye hazırlayan pişme sürecinin kendisidir. Onun hep dediği gibi öldürmeyen bu acının da bizi güçlendirmek için bir yaşanma sebebi vardır.
Kitaplar dahil her şeyden en çok şeyi alacak olan kişi, bilgi sahibi olan kişidir. Deneyim yoluyla daha önceden erişilemeyen şeyler sonradan kavranamaz.
Yalnızlaşmana aşkla ve yaratılışınla yürü kardeşim. Adalet çok sonra aksayarak gelecektir arkandan. Benim gözyaşlarımla yürü yalnızlaşmana kardeşim. Kendisinin ötesindekini yaratarak yok olanı severim.
Günün birinde yoracak yalnızlık seni, iki büklüm olmuş bir halde, kırık bir cesaretle haykıracaksın 'Yalnızım!' diye. Yüksek olanı görmeyecek ve alçak olana çok daha yakın duracaksın, ululuğun bir hayalete dönüşüp ürkütecek seni. 'Her şey sahte!' diye bağıracaksın günün birinde!
İnsanların üstüne çıkıyorsun ama ne kadar yükseğe çıkarsan hasedinin üzerinde o denli küçük göründüğünü görmüyorsun. Unutma en çok uçandan nefret edilir.
Karşına çıkacak en kötü düşman daima sen kendin olacaksın. Kendini mağara ve ormanda pusuya düşürmek için sen kendin bekleyeceksin."
Kendine kendi iyini ve kötünü verebilir misin? Kendi istemini bir yasa gibi uygulayabilir misin? Kendi yasanın hem yargıcı hem de celladı olabilir misin?