Pişiyoruz
@Honolululusirin
70 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Eliza Clark aklına girip biraz kurcalamak istediğim yazarlardan birisi!
Kitabı okuduğum dönemde gündemden de tetiklendiğimi söyleyerek başlayabilirim sanırım. Bu nedenle kitap su gibi akıp giderken ara ara sindirmeye de ihtiyacım oldu.
“Dijital çağda büyümenin görünmez şiddetini, ergenliğin kırılgan yalnızlığını ve ebeveynliğin anlamını sorgulayan Kefaret, bir suç hikayesinden çok, suçu mümkün kılan bir dünyanın hikayesi.”
İngiltere’de Crow-on-Sea* adlı bir kasabada 16 yaşındaki Joan arkadaşları Dolly, Angelica ve Violet tarafından ateşe verilir. Gerçek suç hikayeleri yazan eski bir gazeteci bu cinayeti konu alan bir kitap yazmaya girişir.
Her anlatıcı tarafından gerçeği tekrar tekrar dinlediğimiz için gerçeklik algısı katman katman çarpıtılıyor ve yazar bu gerçeklikle öyle güzel oynuyor ki kitabı bitirdiğimde Crow-on-Sea hayali bir yer olmasına rağmen, burayı araştırma isteğiyle kitabı kapattım. Ayrıca yazarın internet kültürünü kitaba taşıması da kitabın içindeymişiz hissini çok güzel veriyor.
Serinin ilk kitabında inceleme yapmıştım; bir de şimdi yapmak için sabırsızlanıyorum! Tam inceleme gibi bir şey değil ama söylemek istediklerim var: İnanılmaz heyecanlı gidiyor seri. Her gün bir tane okuyorum okuyun okutturun
Manga sevmediğimi düşünüyordum ama Vadedilmiş Yokyer bu önyargımı silip attı. Hem çok tatlı karakter çizimleri olan, hem bol bol zeka pırıltıları içeren, hem de aşırı sürükleyici bir kitap olmuş. Serinin tamamını okumak için sabırsızlanıyorum.
Bu kitap için minik bir inceleme yazısı yazmadan duramazdım. Kitabı aldığım kitapçıda önerilirken şöyle bir cümle kurulmuştu: biz kitaba aşık olduk. Galiba ben de aşık oldum. Hem ara ara hüzünlendim hem tebessümlerle okudum sayfaları. Bence okumalısınız; inceleme bu kadar net :)
Burada ilk kez bir kitap hakkında inceleme yapıyorum; çünkü dayanamadım. Kitap konusu itibariyle ilgi çekici gelmişti ve nasıl bir yaklaşımla yazılmış olduğunu merak ederek okumaya başladım. Oldukça da güzel başladı aslında. Fakat Milo’nun yaşadığı 92726282937 hayatı okumak beni inanılmaz yordu. Sanki tüm o hayatları ben yaşamışım gibi hissettim kitabı okumaya her ara verdiğimde. Aralarda da o kadar güzel ve kafa açıcı cümleler çıkıyordu ki, hızlı okuma yapmaktan da çekinerek uzuun uzuuun okudum kitabı. Sonuç kısmı biraz aceleye gelmiş gibiydi ya da benim beklentimi karşılamadı, bilmiyorum. Belki benim kitabı okuduğum dönemle ilgiliydi -haksızlık yapmak istemem- ama sonuç olarak bu kitabı okurken çok yoruldum. Sevgiler :)
