Hasan can
@Hsncan
20 yıldır yazar olmak için çabalarken yanlışlıkla mükemmel bir okur oldum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Çocukluk yaralarımla bekliyoruz seni...Edebiyat
Bana kalırsa,yazı,icat olunduğu tarihten bu yana,sana yazmaktan daha anlamlı bir işe yaramadı. Gülme! Abartmıyorum...
Ya da gül,gülmek de senin yüzünde olunca muhteşem bir eyleme dönüşüyor sadece...
Bugün sana odamdan yazmıyorum canım, bugün sana doğup büyüdüğüm ve erik ağacından düşüp,ilk yaramı aldığım köydeki evimizin bahçesinden yazıyorum. Başka bir değişle ilk yaramla son yaram arasında durup, anlamını yitirmiş bir ömrün muhasebesini yapıyorum...
Ve rakamları toplamaya çalışsam da sonuç hep eksi çıkıyor. Fakat sol yanımda dimdik duran bu aşk ve bu aşktan beslenen bu acı,iki kişilik bir ordu gibi,kaybetmelerin o şanlı ordularına karşı amansızca savaşıyor..!
Toprak,ağaçlar,güneş,ılık rüzgar ve çocukluk anılarım ve kalem ve kağıt...Ve sen...Ve ben...Ve biz,ikimiz..! Bugün doğa bunlardan ibaret...Bugün hiçbir neden bu aşkın burda hüküm sürmesine engel olamaz. Çünkü burda gerçeğe yer yok.
Çünkü burda sen benim hiç gitmemiş sevgilimsin... Burda mesafeler yalan,burda aramızda yollar,yıllar yok; ben gözlerimi kapatsam,sen şimdi ellerimdesin...
Yüzümü sol omzuma dönsem dudaklarındayım,az yana eğsem başımı saçlarındayım...Ahhhh saçların...Can vermek için ne güzel bir yer. Şöyle derince çekip içime kokunu,bir daha geri vermeden nefesimi,son nefesimde saçlarının kokusunu çalarak tanrıdan...Ölmek..!
Sevgilim, bak bu dizimdeki yara, bu da kalbimdeki...
Aralarında nerden baksan 25 yıl var...
Dizimdeki,şu an altında oturduğum erik ağacından düşünce oldu, kalbimdeki ise gözünden düşünce...
Ben 25 yıl önce açılan yaramı unutmadım ve senin gözünden düşünce açılan kalbimdeki yarayı da yüz yıl geçse de unutmayacağım...
Dizimdeki yarayı ilk annem üflemişti,ilk annem sarmıştı...
Şimdi,tabiri caizse eşşek kadar adam oldum ama yine bu erik ağacının altında kalbimdeki yaraya
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sessizliğim ağıt yakıyor içimdeki ölüye...Şiir
İçimdeki ses
Esen rüzgar
Cahil insan
Ve karanlık gece
Herşey konuşuyor bu vakitlerde.
Bir benim payıma susmalar düşüyor
Dilimde jilet kesiyi kelimeler
Konuşsam kan rengi isyanlar
Sussam içime doğru ölüm.
Ahh benim zayi ömrüm
Ben bir mezar taşı gibi
İçimdeki cesetle meşgulüm.
Hasan can Ç.
Bazı cehennemler soğuktur...Şiir
Yaşamakla maruz kalmak arasında
İnce ipince bir sırt üstündeyim
ne yana düşsem derin boşluk
ve düşlediğim düşmek bu değil,
ben kendini kendi ateşiyle soğutan
yangınlara düşecektim
bu yüzden gelmiştim
eski küllerimi iade edip
yepyeni kor lar edinecektim.
Ben ateşten korkana su,
Kendi ateşime har dilenecektim.
Olmadı...olamadı
Buz gibi yüzler eşliğinde
Durdum kaldım,
Bu sonsuzluk eşiğinde...
Hasan can Ç.