Büyükdükçe sürekli bir şeylerimi yitirdim.
Kokulu silgimi, kırmızı papuçlarımı, ilk sebepli ağlayışımı, 19. yaşımı, ilk öpücüğümü, bir şeylere duyduğum inancımı, içten gülüşümü ve bunlar gibi başka şeyler. Her gün elimde kalan şeyler için şükretmeye devam ettim, bir şeyler azaldı, bir şeyler bitti, bir şeyler gitti “olsun” dedim. Bir tek aldığım nefes kaldı elimde, onun için de özür diledim tanrıdan dün gece.