Gülseren Budayıcıoğlu'nun bir sözü var; "Küçükken ne yaşadıysak neye maruz kaldıysak, yetişkin olduğumuzda küçükken maruz kaldığımız şeyleri bize tekrardan yaşatacak insanları gözünden tanır onları hayatımıza alırız, sistem alışık olduğunu seçer başka türlüsünü görmemiş, bilmiyor ki."
Ne kadar doğru... buna da kader motifi deniyor...
Kalbim bir kuyunun dibindeki suyun içinde nefes almaya çalışan bir gariban. Yukarıya tırmanmaya çalışıyor ama ne yapsın kuyunun duvarları düz, kuyunun duvarları sarp.
"Hayattaki en huzur verici şey, önemsiz projeler yapmaktı. Çünkü işlerin önemi artınca, verdikleri acı da büyüyordu. Sıradanlıktan geçiyordu kurtuluşumuz."