Ne Yaptığını Biliyorum romanını geçebilecekken...
OKUNABİLİRLİK: Akıcı ve merak uyandırıcı. Mektuplara dönüşler zamanla tempoyu düşürüyor. Karakter Adam’ı (Edım) hikayenin olay örgüsü boyunca sürekli şaşırıp “adam” diye okuyup Edım diye düzeltmem dışında sorun yok :)
FİKRİN DERİNLİĞİ: Evlilik, güven ve hafıza üzerine düşündürücü. Aldatmaca kırıntıları sığ kalabiliyor.
KURGU: Ters köşeler güçlü ama geri dönüşler hikâyeyi uzatıyor ve bazı ipuçları boşta kalıyor.
KARAKTER: Adam–Amelia ikilisi gerilimi taşıyor. Robin’in gizemi ilgi çekici ama motivasyonu zayıf geldi.
GENEL ETKİ: Başlangıç ve ara bölümler etkileyici, son kırıntı hileleri gerçekçiliği zayıflatıyor.
“Bana bu kırıntıları niye verdi ve neden cevabı yok?” diye sorgulayan bir okur değilseniz, bu roman size kesinlikle keyif verecektir.
Alice Feeney’in Ne Yaptığını Biliyorum adlı romanını okuduğumda, yazar her ne kadar “şaşırtacağım” telaşıyla kötü bir tercihte bulunmuş olsa da genel anlamda kurgusunu başarılı bulduğum nadir kitaplardan biri olmuştu. Çünkü hikâye boyunca okura mantık dışı ya da kafa karıştırıcı detaylar sunmak yerine, oldukça net ve doğru şekilde yönlendirdiği kanaatindeyim. Ama o son… o son! Maalesef benim için tam bir hayal kırıklığıydı.
Bu tarz romanlarda, yazarların “şok” yaratmak için yaptığı bazı hamleler zaman zaman okuru hafife almak gibi geliyor bana (en azından ben öyle düşünüyorum). Gerçi genel okur bu tarz sürpriz sonları seviyor gibi görünüyor, o yüzden bu bir sorun teşkil etmiyor olabilir. Ama ben yine de bu konuda iki gözlemimi paylaşmak istiyorum.
1. Okur, hikâye boyunca 3–4 karakterden birini tahmin ediyor ve sonunda o karakter çıkınca da “Ben anlamıştım-tahmin etmiştim” diyerek romanı küçümsüyor. Oysa “Nereden anladın?” diye sorsan, çoğu zaman altı dolu bir açıklama gelmiyor. Oysa asıl takdir edilmesi gereken, okurun küçük
seher isimli okura yanıt verildi
HTek
Bi ben mi sonunu anlamadım ya?