Bu ataerkil enlemlerde derler ki çocuklar alıyorsa korkacak bir şey yoktur, ama yetişkinler ağlıyorsa o zaman vardır.Ya aynı anda hem çocuk hem yetişkinsen ve babanın ölmekte olduğunu daha yeni öğrenmişsen…

Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Hayattan,tabii ki,onun o büyüleyici geçiciliğinden.