Benim nezaketim kimseye gösteriş değil, kendime kurduğum bir yaşam biçimi.
Detayları severim;
bir bakışın anlamını, bir kelimenin tonunu,
sessizliğin içindeki niyeti.
Kaba, aceleci ve içi huzursuz ortamlarda duramam.
Çünkü ruhum gürültüde değil, incelikte nefes alır.
Ey gönlümün harab olmuş şehri, Sana ne çok baharlar vaat etmişti ömrüm. Meğer her çiçek bir vedânın habercisi, Her tebessüm bir ayrılığın ilk hükmüymüş.
Müthiş sıkılıyorum...
Daha kötüsü, insanlardan soğuyorum galiba.. Oysa ben onlarsız, onlara güvenmeden edemem.
Ama elimden ne gelir.
Sevgiden, yakınlıktan, insanca davranmaktan anlayanlar o kadar az ki...
Büsbütün kabalaşmaktansa, uzaklara gitmek daha iyi.
